From a 'PuLa' vedi

I grew up in a marathi speaking middle class family. My aunts were Marathi teachers hence we developed good Marathi writing and speaking skills. Now times have changed. Lot of marathi families speak in English with their kids right since childhood. They put their kids in non state boards where marathi is not a compulsory language. Hence their kids hardly understand Marathi. To all such Marathi families- I have one request - Please don't to this. If you may ask why, I dare to answer in four letters. They are "PuLa"

PuLa here does not stand for Pune Ladies as some facebook groups suggest. PuLa is for Purushottam Laxman Deshpande. PuLa is the person who can make me laugh with the same intensity even after 18 years of his death. You can describe PuLa as an author, humorist, musician, composer and many more. I just know one thing-PuLa is an artist who has ruled Marathi families hearts across generations.

The analysis of characters in detail and the witty humour as written / spoken by PuLa is unmatched. If there is one thing that is impossible for sure- it is to translate PuLa's writings into English. To enjoy PuLa's work, you have to know Marathi. It is the one literary piece you will almost never get fed up of reading/listening. It is like a laughter medicine filled with sensible humor, satire based on real life situations.

No matter how bad your day is, PuLa will make you laugh. His song compositions still make kids dance. I remember dancing on his song "nach re mora" as a 5 year old kid and now my daughter enjoys dancing to that song too. Its one of her favourite. Our neighbor aaba was a big PuLa fan. He would play PuLa's cassettes in the morning. I could hear them and thats when the "PuLa sanskar" started. Many years later when aaba was 85+ , PuLa's cassettes still brought a spark in his eyes and a smile on his face.

I was fortunate to meet PuLa twice. Once at a wedding and another one in Thakur hospital. Thakur hospital is the place where me, my brother and my daughter too was born. Dr Thakur's sister was married to PuLa and hence I saw him there.

PuLa's works are a gem. A marathi household better not miss reading them. For this one reason-- let our nextgen know marathi. Just to enjoy the timeless pula gems.

In school Marathi textbook, we had a chapter "Phulvedya mai". If I remember correctly, it spoke about a lady who was crazy /mad about flowers. Just like million other PuLa fans, I am crazy about PuLa. Hence a 'PuLa'vedi is appealing to all english speaking marathi households, speak Marathi, just to pass on and enjoy the PuLa legacy. This irrespective of you being a Mumbaikar, Punekar or Nagpurkar or..... Any other 'city'kar

-From a 'PuLa'vedi Dhanashree
https://dsaidso.blogspot.com

#PuLa #PuLaFanForever #PuLadeathanniversary

आज पु .ल असते तर..

पु. ल . देशपांडे हे प्रत्येक मराठी माणसाचे लाडके. आज पु. ल  असते तर काय बोलले असते हा प्रश्न सतत पडतो. मी माझ्या मुलीसाठी नर्सरी शाळा शोधताना अनेक मजेशीर अनुभव आले. ते अनुभव मी पुलंच्या शब्दात मांडले आहेत.
संदर्भ : पुलंचा "नवीन घर मालकांचा उत्साह". त्याची  ही लिंक आहे:  https://www.youtube.com/watch?v=dAEe3WtwgPE

आज पुलं असते तर मुलांच्या नर्सरी प्रवेशाबद्दलचे अनुभव  ते कसे बोलले असते? वाचा पुढे

सोयी हा तर शाळेतल्या  लोकांचा माहिती देतानाचा उच्छाद असतो. सोयी, काय सोयी केल्या आहेत?. Visiting faculty, extracurricular activities, field trips, creative development , learning cum creativity, creativity cum fun,माती कम दगड , एक ना  दोन. शाळेला A.C.  किती आहेत आणि वीज गेल्यावर generator कसा चालू होतो आणि मुलांना घाम कसा येत नाही याचंच कौतुक. एका उत्साही शाळेच्या  मुख्याध्यापकाने तर आपण मुलांना सगळी कामं कशी करायला शिकवतो  म्हणून  झाडू मारायला शिकवतो असंही सांगितलं होतं . झाडू कोणाला मारायला शिकवतो हेच फक्त सांगितलं नव्हतं . मी जरा भांबावलोच.

 All- round development , Visiting faculty, extracurricular activities, field trips, creative development यापैकी काहीही न बोलता शाळा दाखवणारा जर कुणाला भेटला असेल तर मला सांगा. मी टिळक किव्वा लकडी पुलाच्या मध्यावर त्याचा जाहीर मुका घ्यायला तयार आहे. आणि मालकीण असली तर... तर काही नाही हिच्याकडून ओटी भरून घेईन..

मुलीच्या शाळेचं बघताना मी अशा लोकांच्यात नेमका अडकतो. नुसतं एखाद्याने सगळ्या सोयींसकट शाळा दाखवली तरी  चालेल. पण दाखवताना आणि सांगताना नुसती परीक्षा घेत असतात. मला एका शिक्षकाने विचारले " तुमच्याकडे  तुमच्या मुलीच्या  प्रोजेक्ट साठी  वेळ द्यायला असेल ना?" मी हा प्रश्न टाळण्यासाठी "वेळ असेल का ते वेळ आल्यावर बघू  " असं सांगितलं . पण नाही इथवर ते थांबत नाही, लाखभर फी घेऊन लाखभर प्रश्न विचारायचा पगार मिळत असावा त्यांना. "अहो तुमच्या मुलीच्या भवितव्याचा प्रश्न आहे".... मी म्हणालो " मुलीचं भवितव्य माहित नाही, पण हे सगळं बघून मला माझ्या भवितव्याबद्दलचे प्रश्न पडले आहेत. आपण नक्की काय करतोय, ऑफिस मध्ये प्रोजेक्टचे काम करून पैसे कमावतोय, तीच भरपूर रक्कम शाळेसाठी मोजतोय आणि मग त्यांचे प्रोजेक्टही आपणच करतोय.. ?"

-धनश्री 

पु. लं आणि आठवणी

१२ जूनला पुलंचा १७वा स्मृतिदिन झाला त्यानिमित्ताने काही ..

"आई , बाटली भरून दूध " हा गजर करत माझी वयाच्या पाच वर्षापर्यंत उठण्याची सवय. एक दुधाची बाटली संपल्यावर दुसरी आणि दुसरी मिळेपर्यंत रडारड. ही रडारड ऐकून आमचे शेजारचे आबा म्हणत, "अहो धनु ची आई , काय झालं ? द्या हो तिला दूध " आबांचा हा आवाज ऐकताच मी अजून हट्टीपणा करत असे. आबांची मी लाडकी होते. आबांच्या आवाजाबरोबर त्यांच्याकड़े चालू असलेल्या ऑडियो कॅसेट चा आवाज ऐकू येत असे. एवढ्या सकाळी आबा काय ऐकतात हा कुतूहल होताच. त्यावर "आबा पु.लं .ची कॅसेट लावतात गं" असं माझी आजी म्हणाली. पु. लं. ची माझी ही पहिली ओळख. पु. लं च्या कॅसेट ने माझं गुड मॉर्निंग होत असे. पु.ल. हे कोण , किती मोठे व्यक्तिमत्त्व हे तेव्हा काही कळायचं नाही.थोड मोठं झाल्यावर लक्षात आलं कि पु.ल. हे मराठी साहित्याचा एक अविभाज्य घटक आहेत . त्यानंतर त्यांची भरपूर पुस्तकं वाचली . "तुम्ही कोण होणार, मुंबईकर , पुणेकर की नागपूरकर", "चितळे मास्तर" ... कॅसेटस ऐकल्या. पुलं. ऐकणं म्हणजे पुरेपूर मनोरंजन. अजूनही ऑफिस मधून आले आणि पुलंचे व्हिडिओ youtube वर बघितले तर ऑफिसमधले ताणतणाव पूर्णपणे विसरायला होतात.
माझी पुलंशी दोनदा भेट झाली. खरं सांगते, का कोणास ठाऊक, बोलण्याचं धाडस कधीच झालं नाही. पहिली भेट एका लग्नात झाली. मावशीच्या ऑफिस मधल्या एका सहकाऱ्याच्या लग्नात. दुसरी भेट शिवाजी पार्क येथील ठाकूर हॉस्पिटल मध्ये झाली. सुनीताताई देशपांडे ह्या डाॅ. श्रद्धानंद ठाकूरांच्या बहीण. आणि ठाकूर हॉस्पिटल आमचं जणू काही फॅमिली हॉस्पिटल आहे. माझा, माझ्या भावाचा, माझ्या मुलीचा जन्म तिकडेच झाला. 
फार कमी लोकांना माहिती असेल की सुनीताताई देशपांडे ह्या पुलंच्या दुसऱ्या पत्नी होत्या. पुलंची पहिली बायको माझ्या आईच्या काकूची बहीण, कर्जतच्या दिवाडकर कुटुंबातली मुलगी.लग्न झाल्यावर एका वर्षात तिचं निधन झालं. त्यानंतर पुलंचा विवाह सुनीताताईंशी झाला.
२०१२ सालची गोष्ट. आबा आता नवीन सोसायटीत रहायला गेले. त्यांना भेटायला गेले तेव्हा आबांनी विचारला "अगं धनु ही पुलंची कॅसेट आणलीय. घरी घेऊन जा आणि ऐक". खरं सांगायचं तर इंटरनेट आणि youtube च्या काळात मला ह्या कॅसेटची गरज नव्हती. पण ती पुलंची कॅसेट देताना आबांच्या डोळ्यात जी चमक होती ती बघून नाही म्हणणं केवळ अशक्य होतं. आज ८७व्या वर्षी पुलंची ची कॅसेट देताना आबांच्या चेहऱ्यावर अगदी निखळ आनंद होता.त्यावेळी पु लं आपल्यात नव्हते. पण त्या वयात त्यांना एवढं हसू आणि आनंद कदाचित फक्त पुलंचे शब्दच देऊ शकत होते.
भा. रा. तांबे म्हणतात "जन पळ भर म्हणतील हाय हाय ,
मी जाता राहील कार्य काय? "
पु लं तुमचा कार्य इतकं मोठ आहे आणि आम्ही अजूनही त्यामुळे खदाखदा हसतो, लेखन वाचून विचारांनी समृद्ध होतो.