Throwback to IIM Bangalore days

20th June has always been a special day for me. It's the day I started my PGP at IIM Bangalore 8 years back -- that is on 20th June 2011. On this day, my roller coaster ride for 2 years began. Why did I do my MBA in the first place? There were many reasons for the same. A sense of achievement, an experience of being in one of the top institutes , career growth to name a few. Did I achieve what I wanted? There are multiple times in the year when I reflect upon this question but on days like this, I reflect even more. It's been 6 years since I have graduated from IIMB. Now I look at my post MBA life in a different perspective. I now no longer constantly think about if my career growth is at right pace, has the MBA really accelerated my career etc. Instead I am happy about some of the amazing things that the MBA from IIM has given me.

Looking back at the 2-year PGP , I feel the learnings that it gave were tremendous. It was not just about knowing the subject matter from the best of the professors. It was not just about grades. Competing with the best of best wherein in one quiz you would be at the top and in the next one barely average and managing to survive this sinusoid of grades was a task in itself. Mind you , almost everyone at IIMB have been toppers at their respective colleges or from the top undergrad colleges. Getting an average score on quiz is not easy for most of the people to accept in the first place. But going through this grind is very similar to what life would offer. Sometimes we do well , sometimes we don't. The key takeaway is that as Raj Kapoor said, the show must go on. We must continue working hard. We must move on. IIM Bangalore taught me this- it gave a boost to my existing fighter spirit. You got to work hard and better every single day. And when I meet my friends even now, I see the same spirit around.

It has given me an amazing network of people. People who came from varied parts of India, varied socio economic strata, but brought together in one campus due to sheer merit.People who are not only brilliant in their respective fields but also in a lot of other stuff. In the recent alumni meet, I met alumni who along with managing their demanding careers were into things like starting schools in their villages, doing stage shows,writing books etc. As a part of Women in IIM group, I am equally amazed at the stories of how women have managed careers, families, juggling the two and yet managing to live their dreams.

When I graduated 6 years back, all I thought of is Husshh! The quiz saga and non stop exam saga is over. The only thing I thought I would miss is the hostel and my room. Now looking back, I think those 2 PGP years at IIM B were the best learning and fun years of my life. I not only miss my room and the campus but so many memories in which the quizzes and exams seem so trivial.

Miss you, IIMB!

My old post on IIMB here - http://dsaidso.blogspot.com/search/label/IIM?m=1

-Dhanashree

The "Parenting" Globe

In MBA , we had a course called as Business, Government and Society. We had a lot of reading material for that course and we hardly had any time or motivation ( not a high priority course for most people) to study the same. Hence we used to do what we called as "Globe" or "Globing". It essentially means going round and round or in any direction and writing something around that subject , even though it might be remotely related to the question. The ultimate goal was to finish the paper by doing some globe. Once I finished my MBA, I thought that level of globe was over. But parenting proved me wrong. Every night as I narrrate some of the randomest stories to my daughter, I globe. I talk gibberish sometimes,but I need to talk till she sleeps. Our stories range from why kids are not allowed in office to how  a dog came in the office to how my office taps internet usage and does not allow me to play YouTube. My husbands stories to her feature a range of colourful buses that deliver specific food items. And yes our stories sometimes lose the track so badly basis how sleepy we are. In the end I realise I still globe .. I globe till my daughter sleeps:)

Robert Frost had said -
But I have promises to keep,  
And miles to go before I sleep,  
And miles to go before I sleep.

I rephrase it to--
But Tomorrow I have office to reach
And stories to tell before I sleep
And hence I globe before I sleep
- Dhanashree

ढोबळ आत्मविश्वास

२००० साली झालेल्या मिस वर्ल्ड स्पर्धेत प्रियांका चोप्रा त्यावर्षीची मिस वर्ल्ड ठरली. मिस वर्ल्ड या स्पर्धेत तिला जो प्रश्न विचारला गेला होता त्याचं खरंतर तिने चुकीचं उत्तर दिलं होतं. असा प्रश्न विचारण्यात आला होता "तुम्हाला सर्वात आवडणारी हयात स्त्री कोण?" त्यावर तिचं उत्तर होतं मदर तेरेसा.तिने ते उत्तर अतिशय आत्मविश्वासाने दिलं म्हणून तिला मिस वर्ल्ड ठरवण्यात आलं.यावरून काय बोध घ्यावा हेच मला कळत नव्हतं. ही स्पर्धा झाली तेव्हा खरंतर मी शाळेत होते. तेव्हाही वाटायचं आणि आत्ताही वाटतं नुसता आत्मविश्वास आहे म्हणून चुकीचं उत्तर बक्षिशास पात्र ठरतं का? अशा उत्तरांना बक्षीस दिल्याने आपण जनतेला काय सांगतो - नुसता आत्मविश्वास महत्वाचा , माहिती चुकीची असली तरी चालेल?सामाजिक जीवनात अनेक लोक भेटतात जे काही न करतासुद्धा आपण किती केलं हे आत्मविश्वासाने सांगू शकतात. ती एक वेगळी कलाच आहे. माझ्या शैक्षणिक जीवनातला एक अनुभव सांगते- मी IIM बंगलोर मधून MBA केलं. तिथे मात्र एक जाणवलं - तिकडच्या प्रोफेसर्स समोर तुम्ही काही तयारी/ अभ्यास न करता काहीही मोठमोठ्या गप्पा मारल्या तर तुम्ही तिकडच्या तिकडे पकडले जाता.त्या प्रोफेसर्सना सर्वसाधारण सगळ्याच विषयांची माहिती असते.

आत्मविश्वासाला बुद्धीची किव्वा कर्तृत्वाची साथ हवीच, नाही का? तुम्हाला काय वाटतं?
-धनश्री

नाद निनाद / Sound of music मराठीत

काल "नाद निनाद" हे मराठी संगीत नाटक बघितलं. इंग्रजीमधील प्रसिद्ध "Sound of music" ह्या चित्रपटाचं ते मराठीत रूपांतर. बंगलोरमधला त्यांचा पहिला आणि एकमेव मराठी प्रयोग. याआधी कोकणीत "Sound of Music" चे काही प्रयोग झाले होते. तसं मी नाटक सिनेमा काही फार बघत नाही. वेळ असेल, जमलं तर बघते. नाद निनादची मात्र गोष्टच निराळी होती. त्यामध्ये माझी मैत्रीण राधिका जोशी मारियाच्या भूमिकेत, म्हणजेच मुख्य भूमिकेत होती. राधिका माझी IIMB मधली मैत्रीण, आणि हॉस्टेलमधली शेजारी. IIMB मधून अर्थशास्त्रात Ph .D करत असतानासुद्धा राधिका नित्यनेमाने गाण्याचा रियाज करायची. किशोरी अमोणकरांच्या जयपूर अत्रौली घराण्याची ती गायिका. जेव्हा राधिकाने नाटकाबद्दल कळवलं, तेव्हापासूनच जाण्याची इच्छा होती. योगायोगाने मी तेव्हा बंगलोरमध्येच होते.त्यामुळे "नाद निनाद " बघायला गेले.

नाटकाच्या कथेतील मुख्य पात्र मारिया. मारिया ही ऑस्ट्रिया मध्ये राहणारी एक मुलगी. नन बनण्यासाठी ती कॉन्व्हेंट मध्ये येते. मारियाला गाण्याची आणि निसर्गाची खूप आवड. कॉन्वेंटमधल्या मदरना मारिया खूप वेगळी वाटते. ती मारियाला एका कर्नलच्या घरी गव्हर्नेस म्हणून पाठवते. कर्नलच्या सात मुलांना सांभाळण्याची जबाबदारी मारिया वर असते. कर्नलची पत्नी वारल्यामुळे ते मुलांसाठी गव्हर्नेस ठेवतात. त्यांच्याकडे आदल्या गव्हर्नेस टिकू शकल्या नाहीत. एका महिन्यातच निघून गेल्या. मारिया मात्र टिकते आणि सगळ्यांची मनं जिंकते.

संगीत नाटक असल्यामुळे नाद निनाद सुमधुर गाण्यांनी सजलं होतं. "Sound of music" मधील इंग्रजी गाण्यांच्या चालीवरच मराठीत अनुवाद करून ही गाणी घेतली होती. काही इंग्लिश lyrics ही होते.राधिकाच्या सुमधुर आवाजांनी सजलेली गाणी अगदी "Once more" म्हणण्यासारखी होती. सगळ्या कलाकारांचा अभिनय अगदी झकास होता. मुख्यत्वे सात मुलांचा अभिनय अगदी वाखाणण्याजोगा होता. या पहिल्या प्रयोगाची इतकी सफाईदार तयारी होती की तो पहिला प्रयोग आहे असं सांगितलं तर खोटं वाटेल. कलाकारांची वेशभूषा साजेशी होती.

एकूणच नाद निनाद परत परत दाद देण्यासारखा होता. "नाद निनाद" या नाटकाचे अजून प्रयोग मराठीत व्हावेत हीच सादिच्छा!

-धनश्री

सी ए टी CAT , CAT माने बिल्ली!

CAT(Common Admission Test)  ही परीक्षा IIM MBA प्रवेशासाठी द्यावी लागते. मला MBA केलं तर IIM मधूनच करायचं होतं. MBA साठी नुसती CAT देऊन भागत नाही. त्यानंतर इंटरव्ह्यू असतोच. तो यशस्वीपणे पार  पडला तरच IIM  मध्ये प्रवेश मिळतो. तसं नाही झालं तर परत पुढच्यावर्षी CAT द्यावी लागते आणि प्रवेशमिळेपर्यंत हे चक्र चालूच राहतं.या चक्रावरील ही कविता.

मांजरीच्या मागे लागलीस आहेस का ?
वेडी तू झाली आहेस का?
वेडीबिडी काही झाली नाही हो
MBA च्या मागे धावते आहे हो

सी ए टी CAT , CAT माने बिल्ली
MBA प्रवेशाची ही आहे किल्ली
आर ए टी RAT , RAT माने चूहा
Percentile च्या RatRace मध्ये फसले बुआ

दर नोव्हेंबरला येते न चुकता
देवाला साकडं घालते बाहेर पाड यातून एकदा
किती ती तयारी, किती ते Mock Paper
काहीही करून मला CAT मध्ये पास कर
CAT देऊन होताच Interview ची तयारी
निकाल काही लागो, पुढची तयारी करते कुमारी

जानेवारी महिन्यात निकाल लागतो
Percentile च्या बळावर Interview Call येतो
Interview साठी पुन्हा ती तयारी
सगळे Interview झाल्यावर हुश्श:!! म्हणते बिचारी

निकाल लागेपर्यंत मनासारखं जगूया
काही नाही झालं तर पुन्हा CAT देऊया

निकाल चांगला लागताच, कुमारी पेढे वाटते
MBA च्या तयारीला लगेच लागते
निकाल खराब लागता, कुमारी हताश होते
वेड्यासारखी परत  मांजरीच्या मागे धावू लागते

सी ए टी CAT , CAT माने बिल्ली
MBA प्रवेशाची ही आहे किल्ली

--धनश्री
#marathipost #marathikavita

२ ० जून आणि IIMB प्रवेश

२० जून - बऱ्याच लोकांसाठी ही कॅलेंडर मधील नेहेमीसारखीच एक तारीख. पण माझ्यासाठी २० जून ला वेगळंच महत्त्व आहे. २० जून २०११ हा माझा IIMB ( IIM Bangalore )मधील शैक्षणिक वर्षाचा पहिला दिवस. आज त्या दिवसाला सहा वर्ष उलटली. मला आठवतं बाबा मला पोचवायला आले होते बंगलोरला.

२००८ साली इंजिनीरिंग नंतर मी लेहमन ब्रदर्स ह्या अमेरिकन बँकेत नोकरीला लागले. काहीतरी कठीण आणि आव्हानात्मक करावं म्हणून CAT देण्याचं ठरवलं. IIM मधील MBA साठी CAT द्यावी लागते हे माहिती होतं . २००८ साली CAT दिली आणि मला ९८.७३ Percentile मार्क पडले.ह्या मार्कांवर मला IIM बंगलोर, इंदोर आणि शिलाँग ह्यांनी Interview साठी बोलावलं.त्यानंतर मी फक्त शिलाँग मध्ये यशस्वीपणे प्रवेश मिळवू शकले. पण काय कोणास ठाऊक , माझं मन सांगत होतं , IIM अहमदाबाद , बंगलोर, किंवा कलकत्ता मिळालं तरच MBA करायचं . नोकरी उत्तम चालू होती. त्यामुळे नोकरीला कंटाळले म्हणून MBA करते असं मुळीच नव्हतं . पुढे काहीतरी अजून मोठं शिकायचं, करायचं ही एकच इच्छा होती. मी परत २००९ साली CAT दिली. तेव्हासुद्धा हवं तेवढं यश मिळालं नाही. त्यावर्षी मला दिल्लीतील FMS मध्ये प्रवेश मिळत होता. मी ठरवलं FMS न घेता परत एकदा IIM साठी प्रयत्न करायचा. २०१० मध्ये परत CAT दिली. खरंतर तेव्हा नियमितपणे पेपर सराव वगैरे करायचा कंटाळा आला होता. अर्थातच आदल्या दोन वर्षांची मेहनत होतीच. मुख्य म्हणजे जास्त ताण न घेता मी त्या वर्षी ती परीक्षा दिली. त्याचं फळ म्हणजे मला IIMB मध्ये त्यांच्या PGP(MBA) मध्ये प्रवेश मिळाला. ज्यादिवशी मी माझा निकाल बघितला, तेव्हा माझा आनंद गगनात मावेना. तीन वर्षांची मेहनत होती. ह्या तीन वर्षात माझे कुटुंबीय आणि शिक्षक अगदी माझ्या पाठीशी उभे होते.

आज मला IIMB मधून पास होऊन ४ वर्ष झाली. IIM मधून पास झाल्यावर लोकं त्याचा आर्थिकद्रुष्ट्या फायदा झाला का असा नेहमी विचार करतात. तो विचार मीही करते, ह्याला अपवाद नाही. आर्थिक फायदा झाला की नाही ह्याचं उत्तर काळानुसार बदलेल . पण दोन वर्ष भारतातल्या बुद्धिमान आणि कर्तबगार लोकांबरोबर राहून जी जडणघडण झाली त्याचं मोजमाप पैशात करणं शक्य नाही . इतका अभ्यास आणि परीक्षा असायच्या , त्यातून ताण घेऊन त्याच्यातून बाहेर कसं पडायचं हे शिकलो. उच्चशिक्षित आणि अतिशय नम्र शिक्षक बघून " विद्या विनयेन शोभते" ह्याचा रोज प्रत्यय आला . 
IIMB मधल्या आठवणी आणि अनुभव खूप आहेत.. पुढे कधीतरी लिहिनंच ..आज खास सहावर्षांपूर्वीची आठवण म्हणून हे लिहावसं वाटलं.